Treść pytania do TSUE w sprawie stwierdzania tożsamości postanowień niedozwolonych

W listopadzie ubiegłego roku informowałem o pytaniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie interpretacji art. 24 ust. 2 pkt 1 u.o.k.i.k., czyli przepisu odnoszącego się do uznawania za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów praktyki polegającej na stosowaniu przez określonego przedsiębiorcę będącego stroną postępowania administracyjnego postanowienia, które jest tożsame z klauzulą wpisaną już do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK, ale stosowanego przez innego przedsiebiorcę, który był wcześniej adresatem wyroku SOKiK. Powyższa instytucja w sposób istotny przyczynia się do eliminowania z obrotu prawnego niedozwolonych postanowień umownych i stanowi ważny "oręż" w walce z nieuczciwymi przedsiębiorcami, którzy naruszają interesy konsumentów. 

Obiecałem, że do tematu wrócę. Z małym poślizgiem zamieszczam poniżej treść dwóch pytań do ww. Trybunału, zgodnie ze postanowieniem SA w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. VI ACa  165/14:

1) czy w świetle art. 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 98/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U. L. 95, s. 29) w zw. z art. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (Dz. U. L 110, s. 30) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem sądu i wpisanych do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wpisem do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, za działanie bezprawne, stanowiące w świetle prawa krajowego praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stanowiące podstawę nałożenia kary pienięznej z tego tytułu w krajowym postępowaniu administracyjnym.

2) czy w świetle art. 267 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej sąd drugiej instancji, od orzeczenia którego, wydanego na skutek rozpoznania apelacji, przysługuje skarga kasacyjna, taka jak przewidziana w polskim kodeksie postępowania cywilnego, jest sądem, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, czy też sądem takim jest Sąd Najwyższy, właściwy do rozpoznania skargi kasacyjnej?

 

Podziel się artykułem!
Processing your request, Please wait....